een boekje, acht oefeningen, drie audio's
Soft Ground
Waarom je lijf niet uitgaat als het eindelijk mag, en acht manieren om er even bij te blijven zonder dat het te veel wordt. Twee minuten per keer.
Directe toegang. Blijvende toegang. Op jouw tempo.
tien uur, en er hoeft niets meer
De stilte die niet rustig is
Het is tien uur en er hoeft niets meer. De kinderen slapen, de tas voor morgen staat klaar, en voor het eerst sinds vanochtend vraagt niemand iets van je.
Dit is het moment waar je de hele dag naartoe hebt gewerkt.
En je zakt niet.
Je schouders blijven waar ze zijn. Je kaak staat vast op een manier die je pas merkt als je erop let. En ergens onder je ribben zit iets wat je liever niet aanraakt. Geen paniek, geen verdriet. Iets leegs.
Dus pak je je telefoon. Of je zet een serie op waarvan je de vorige aflevering al niet meer weet.
Overdag heb je er geen last van, want overdag ben je aan het regelen en aan het zorgen, en je bent er goed in. 's Avonds ben je leeg en denk je dat je rust nodig hebt.
Alleen is de rust waar je op wacht de rust van omvallen. Je hebt er zelfs weleens naar verlangd, en dat vond je een rare gedachte.
Het lege moment is onverdraaglijker dan de drukte, en dat is een zin die je nooit hardop hebt gezegd.
de angel
Je stopte altijd op dezelfde plek
Je bent niet onwetend. Dat is misschien wel het lastigste.
Je hebt therapie gehad, misschien een paar keer. Je leest boeken die precies benoemen wat er bij jou gebeurt, en tijdens het lezen valt alles op zijn plek. Je ziet waar het ontstond en waar het vandaag opnieuw wordt aangeraakt.
En dan zakt het weer weg.
Kijk eens eerlijk naar het moment waarop je stopte. Het was meestal precies wanneer het van je hoofd naar je lijf ging.
Want daar, waar het gevoel zou moeten zitten, is het donker en akelig stil. En je hebt geen idee hoe groot het is als je die deur opent. Wat als je begint en het houdt niet op, op een dinsdag, terwijl er om half vier kinderen opgehaald moeten worden.
Dus doe je wat je altijd doet als iets moeilijk is. Je zoekt een oplossing. Ik voel iets, hoe krijg ik dit weg.
En dat is precies de vraag waar je lijf niet op reageert.
Een lichaam wil niet opgelost worden. Het wil gehoord worden. Het heeft jarenlang iets vastgehouden dat nooit af mocht, en het laat pas los wanneer er iemand bij komt zitten.
Daar ga jij omheen. Je rekent het uit met je hoofd, en je hoofd was nooit degene die het droeg.
Inzicht is geen vrijheid.
de verschuiving
Er hoeft niets aan jou te veranderen
De alertheid die je nu uitput was ooit precies wat je nodig had. Er is niets aan je stuk gegaan; er is iets heel goed geworden, en het is nooit meer uitgezet.
Het lege stuk verdwijnt ook niet. Maar je hoeft er niet meer omheen, want je kunt er even bij zijn zonder erin te blijven. Tien tellen ernaartoe, en dan terug naar je voeten op de vloer. En dan nog een keer. Je zenuwstelsel doet daar een ervaring op die het nog niet had: ik ging erheen en ik kwam er weer uit.
En dan komt er op een avond iets omhoog waar je van schrikt. Tranen uit het niets, om iets waarvan je dacht dat je het allang verwerkt had. Dat is geen terugval. Dat is rouw, om het kind dat het alleen deed en om alles wat er niet was en er wel had moeten zijn.
Pas als dat er mag zijn, laat een lichaam los.
Dat is de rust waar je naar zoekt. Niet de rust van omvallen.
het aanbod
Klein genoeg om alleen te doen
Soft Ground is een boekje en acht oefeningen voor vrouwen die weten hoe het zit en er lichamelijk niet bij kunnen.
Het eerste deel legt uit waarom je lijf aan blijft staan: hoe je zenuwstelsel patronen bewaart in plaats van verhalen, en waarom praten je alles kan laten begrijpen zonder dat er iets zakt.
Het tweede deel is wat je ermee doet. Acht oefeningen, gebaseerd op het somatische werk van Peter Levine, teruggebracht tot iets wat je alleen kunt doen, 's avonds, in bed. Allemaal onder de vijf minuten, de meeste twee.
Ze zijn zo gebouwd dat je er altijd uit kunt. Je gaat even naar wat er is, in een hoeveelheid die je aankunt, en dan terug naar een plek waar het rustig is. Dat heen en weer is het hele werk, en het is de reden dat je niet in de beerput hoeft te vallen om er iets mee te kunnen.
Bij elke oefening staat wat je doet als het te veel wordt. Dat staat er overal, ook bij de lichte.
wat het niet is
Geen therapie en geen behandeling.
Geen programma dat af moet.
Geen schema en geen volgorde die klopt.
Geen graven in wat er toen gebeurde.
Ik stel geen diagnose en ik kan niet zien wat er bij jou speelt. Ben je in behandeling, dan kan dit daar prima naast staan.
de opbouw
Drie bewegingen, acht oefeningen
Bij elke audio horen twee of drie oefeningen. De audio brengt je ergens naartoe, de oefening is wat je lijf daar kan doen. Alles begint bij één plek in je lijf waar het rustig is, en naar die plek keer je steeds terug.
zien | bij audio 1
Waar ben ik werkelijk. De rand van jezelf.
Je kijkt de kamer rond zonder dienst te doen, en je voelt waar jij ophoudt en de rest begint.
voelen | bij audio 2
Een hand erop. Heen en weer. Wat wil de beweging.
Even naar de spanning, tien tellen, en dan terug naar je plek. Je zenuwstelsel leert daar één ding: dat je eruit kunt.
belichamen | bij audio 3
Je eigen tempo. Uitschudden. Waar klopt het al.
Bewegen zonder doel, en daarna merken waar het in je lijf al goed zit. Langer dan comfortabel voelt.
mijn naam is dimitra
Ik ken deze plek van binnenuit
In de tijd dat ik een restaurant had, belde mijn vader wel eens om aan te kondigen dat hij langskwam voor koffie. Meer was het niet. Een telefoontje, een kopje koffie, een man die al tientallen jaren geen dreiging meer vormde.
En toch ging ik aan. Gespannen kaken. Schoolreisjebuikpijn. Ik kon hem in die tijd niet in zijn ogen kijken.
Ik wist dat er niets was. Ik wist het echt. Mijn lijf had die informatie alleen nooit gekregen.
Wat mij verder hielp was geen gesprek erbij. Het waren de kleine dingen die ik ben gaan doen: een hand op mijn borstbeen voordat ik opnam, en daarna de keuken rondkijken tot mijn adem vanzelf dieper ging. Ik ben ze blijven doen, ook op avonden dat er niets aan de hand was. Op een gegeven moment merkte ik dat mijn kaak losbleef als de telefoon ging.
Ik begeleid vrouwen die alles al begrijpen en het nog steeds niet voelen, en ik zie dit bij bijna elke vrouw die ik begeleid. Soft Ground is wat ik zelf had willen hebben in die jaren. Iets kleins om te doen op de avonden waarop het weer aanging.
Ik hoefde er niet over na te denken, ik herkende zoveel in je tekst.
uit een mail van een lezer
wat erin zit
Wat er in Soft Ground zit
Het boekje: waarom je lijf aan blijft staan, plus de acht oefeningen.
Acht lichaamsgerichte oefeningen, allemaal onder de vijf minuten, de meeste twee.
Vier daarvan ingesproken, zodat je ze doet terwijl je mijn stem hoort.
De drie audio's van The Inner Compass, waar de oefeningen op aansluiten.
Bij elke oefening een tweede ingang, voor als de eerste niet bij je past.
Bij elke oefening staat wat je doet als het te veel wordt.
Op jouw tempo. Geen deadlines, geen volgorde die af moet.
afstemming
Voor wie dit is, en wanneer je beter kunt wachten
Dit is voor jou
Voor de vrouw die weet hoe het zit en er niet bij kan. Die het al een paar keer heeft aangeraakt en steeds is weggegaan op het moment dat het van haar hoofd naar haar lijf ging.
Je hoeft niets van dit werk te kennen. Als je ooit hebt gemerkt dat je schouders omhoogschieten bij een bepaald telefoontje, weet je alles wat je hoeft te weten om dit te kunnen doen.
Nu even niet
Als je middenin een crisis zit, als er net iemand is overleden, of als er iets is omgevallen waar je nog geen grond onder hebt. Loop je een intensief traject, vraag het dan eerst aan degene die je begeleidt.
En merk je dat je jezelf steeds terugvindt op plekken waar je niet meer weet hoe je terugkomt, dan verdien je iemand die naast je zit.
Wachten is ook een antwoord, en je lijf weet meestal welk.
waarom nu
Waar wacht je op
Je kunt hier over een jaar nog aan beginnen. De oefeningen lopen niet weg, en er gaat hier geen deur dicht.
De vraag is alleen waar je op wacht. Op rustiger, waarschijnlijk. Op als het werk kalmer wordt, als de kinderen groter zijn, als er een week voorbijkomt waarin niemand iets van je nodig heeft. Je weet zelf dat die week zich nooit inplant. Dat is geen verwijt, dat is hoe een vol leven werkt.
Dit vraagt geen rust. Het vraagt twee minuten op een avond die toch al voorbij is.
twijfel mag
Vragen die vaker gesteld worden
Wat als het te veel wordt?
Je gaat nergens diep in. Je raakt iets aan voor tien tellen en gaat dan terug naar een plek waar het rustig is, twee of drie keer. Bij elke oefening staat wat je doet als het te veel wordt, en stoppen is daar nooit falen. Jij bent de vrouw die geleerd heeft door te gaan terwijl het te veel was. Stoppen omdat je lijf nee zegt is hier de oefening zelf.
Ik hou dit soort dingen nooit vol.
Dat klopt waarschijnlijk, en het ligt niet aan jou. Je bent altijd gestopt op het moment dat het van je hoofd naar je lijf ging, en dat is je systeem dat je beschermde. Hier is geen schema en geen volgorde. Als je er drie doet en de rest nooit, heb je het goed gedaan.
Alsof zoiets simpels iets oplost.
Alles wat je ooit hielp was zwaar en ingewikkeld, dus twee minuten met je hand op je borstbeen klinkt als niets. Een zenuwstelsel verwerkt kleine hoeveelheden en raakt overspoeld door grote. Een druppel per keer is hier de werkzame dosis.
Ik heb al veel gedaan. Wat voegt dit toe aan therapie?
Therapie gaf je woorden en begrip, en het heeft je uit de eenzaamheid gehaald. Dat telt en dat blijft staan. Alleen zit de reactie zelf ergens anders: in spierspanning, in je ademhaling, in de automatische regeling van je hartslag. In systemen die niet meeluisteren wanneer jij iets uitlegt, omdat ze daar niet voor gemaakt zijn. Je hebt jarenlang op de juiste deur geklopt van het verkeerde huis.
Is dit therapie?
Nee. Ik stel geen diagnose en ik kan niet zien wat er bij jou speelt. Ben je in behandeling, dan kan dit daar prima naast staan. Vertel het even aan je behandelaar, dan kan zij meekijken.
Ik ben niet zo spiritueel.
Dat hoeft ook niet. Er wordt geen overtuiging van je gevraagd, geen manifesteren, geen universum. Het werkt met wat er aantoonbaar is: je lichaam, je adem, en wat er gebeurt als je erbij blijft. Als je ooit hebt gemerkt dat je schouders omhoogschieten bij een bepaald telefoontje, weet je alles wat je hoeft te weten om dit te kunnen doen.
Hoeveel tijd kost het?
De meeste oefeningen duren twee minuten, geen enkele langer dan vijf. Er is geen volgorde die af moet en er lopen geen dagen weg. Je begint wanneer het klopt en je houdt blijvende toegang.
