wat je meedraagt
'Ik weet dat er iets moet veranderen. Maar wat precies en hoe... geen idee.'
Je bent gaan luisteren. Voorzichtig misschien, of al een tijd. En wat je hoort is geen heldere stem die zegt wat je te doen staat. Het is veel tegelijk. Je hoort wat van jou is en ook wat van een ander is, en dat loopt allemaal door elkaar heen.
Want jij voelt de kamer voordat je hem binnenloopt. Je weet wat je moeder nodig heeft nog voordat ze belt. Je past je aan, houdt je in, denkt mee, zorgt mee, en voelt precies aan wat een ander nodig heeft zonder gehoord te hebben wat dat is.
Zodra je energie voelt geef je meteen veel te veel weg. En wil je iets voor jezelf uitspreken, dan worstel je met de vraag of je de ander er niet mee lastigvalt.
Dat is veel om te dragen. Je voelt je verantwoordelijk voor de emoties en uitdagingen van je omgeving. Al zo lang dat het als karakter voelt.
Deze dynamiek bleef niet waar ze begon. Wat je thuis leerde, draag je mee naar alle vormen van relaties die vervolgens ontstaan. Ze komen keer op keer terug, in een andere vorm, tot je het een keer aankijkt. Dat put uit. Zo'n moeheid waar je maar niet van bijgeslapen raakt.
Ergens weet je dat er iets is wat je al lang met je meedraagt. Iets wat je steeds een klein beetje opzij schuift. Want als je er echt naar kijkt, wordt alles ingewikkelder.
Het probleem is niet dat je niets voelt. Je voelt juist heel veel. Maar je hebt geleerd dat het delen ervan iets kost.
de angel
Een stille aanwezigheid
Er is een stem, een intuïtief weten, zacht aanwezig in jou, die zegt: dit klopt niet. Dit is niet wat ik wil. Dit voelt niet als ik.
En vlak daarachter komt de tweede stem, die zegt: sssht... hou het binnen. Het is niet veilig om je uit te spreken. Hou je koest. Hou je klein. Jouw gevoel doet er niet toe.
Want ergens onderweg, mogelijk heel vroeg al, heb je geleerd dat het stil werd in huis wanneer je zei wat je voelde. Je omgeving werd afstandelijk. Soms werd wat je voelde zelfs ontkend. En als je gevoelens vaak genoeg worden ontkend door mensen van wie je houdt, ga je twijfelen.
Niet aan hen. Aan jezelf. Je twijfelt of jouw gevoel wel klopt, of wat er in jou aanwezig is wel echt is. Of je het je misschien verbeeldt. Of er wel ruimte voor is. Of dat je je niet moet aanstellen, want 'overal is wel wat'. Dus leerde je jezelf verstoppen.
Dat is geen zwakte. Zichtbaar zijn met al je gevoelens vormde ooit een bedreiging. En dat gevoel, die beweging, is niet gebleven waar het begon.
Het vormt een blauwdruk, een imprint voor elke relatie die volgt. In vriendschappen. In je werk. In de liefde.
Is dit wat ík voel? Of is dit wat ik heb aangeleerd te voelen?
de verschuiving
Zachter worden
Wat je nodig hebt is niet nóg een uitleg over waarom je bent zoals je bent. Geen nieuw inzicht. Geen nieuwe methode. Geen nieuwe theorie om op te bouwen.
Want je hoofd weet al genoeg.
Wat je nodig hebt is een plek waar de stem van binnen weer veilig genoeg wordt om te horen. Waar je leert onderscheiden: dit is van mij. En dit is niet van mij.
Niet via je hoofd. Maar via je lichaam. Via het gevoel dat zich aandient voordat je brein er een verhaal omheen bouwt.
Want jouw lichaam is het nooit vergeten. Het weet nog precies wat klopt en wat niet. Het heeft alleen al heel lang gewacht tot jij er weer naar luisterde.
Er is niks mis met jou. Je bent niet kapot of gebroken. Je hoeft niet nog harder te werken aan jezelf. Of op zoek te gaan naar een quick fix. Je mag aanwezig blijven en zachter worden voor wat er al is.
het aanbod
Laag voor laag, in jouw eigen ruimte
Je bent moe op een manier waar slapen niks aan doet. Dat komt niet door wat je doet. Het komt door wat je draagt: de spanning van je moeder, de stemming van je partner, het gedoe op je werk. Je voelt het allemaal, en ergens onderweg ben je je daar verantwoordelijk voor gaan voelen zonder dat iemand erom vroeg.
Bare Roots gaat over het verschil voelen tussen wat van jou is en wat van een ander. Het kan spannend zijn om dit gevoel toe te laten. Deze verantwoordelijkheid dragen hield je ook veilig. Hield de situatie rustig. Het had ooit een waardevolle functie. Nu hoeft het niet meer.
Zeven dagen, elke dag één audio van acht tot twaalf minuten en één ritueel met je handen en je adem. Elke dag één laagje eraf. Niet door erover te praten. Door het in je lijf te voelen en bewust te worden:
Dit is van mij. En dit niet. Ik geef het terug.
Bij mij veranderde er thuis niks. Mijn moeder belde nog steeds, de stemming van mijn partner wisselde, en het werk was nog steeds veel. Wat verschoof, is dat ik het merkte op het moment dat ik in de aanpassing ging. En dat ik er soms voor koos het niet te doen. Blijven staan, ongeacht het ongemak dat erbij komt kijken. En dat oefenen, is waar de ruimte ontstaat. Dat zie ik bij bijna elke vrouw die ik begeleid.
wat het niet is
Geen therapie en geen diagnose.
Geen programma dat je moet voltooien.
Geen dam die breekt.
Geen tempo dat jij moet bijhouden.
Je luistert wanneer het klopt. In jouw ruimte. Zonder deadlines en zonder druk.
de zeven dagen
Elke dag een laag dichter bij wat er werkelijk in je leeft
De zeven dagen bouwen op elkaar voort. Eén audio van acht tot twaalf minuten per dag, en één ritueel. Zeven dagen mogen ook zeven weken worden; het tempo is van jou.
dag 1
I See You
Je kijkt zonder oordeel naar wat je draagt. Nog niets hoeft opgelost.
dag 2
Not Mine To Carry
Je voelt wat je ooit hebt overgenomen. Van je ouders. Van het systeem. Van wat er van je werd verwacht. Aanvoelen is een gave. Dragen is een plek die niet van jou is.
dag 3
My Body Knows
Je lichaam als eerlijkste spiegel. Het weet al lang wat jouw hoofd blijft negeren.
dag 4
I Always Knew
De stille waarheid die er al die tijd was. Vandaag mag je haar horen zonder weg te lopen.
dag 5
What Keeps Me Holding On
Een eerlijke ontmoeting met de angst onder het vasthouden. Die angst was ooit bescherming.
dag 6
I Let It Rest
Neerleggen wat nooit van jou was. Geen groot gebaar. Een kleine, stille daad van trouw aan jezelf.
dag 7
Bare Roots
Wie ben jij als alles is afgelegd? Vrij. Dit is wie je altijd al was.
mijn naam is dimitra
Ik ken deze reis niet uit boeken
Nadat ik met pijn en moeite besloot mijn restaurant te sluiten nog voordat een koper zich had gemeld, had ik een gesprek met mijn moeder. Ik zei tegen haar dat zij mij altijd had laten zien dat opgeven geen optie is.
Dat je doorgaat, ongeacht hoe je je voelt. Ik zag aan de blik in haar ogen dat ze het herkende, want haar moeder had haar precies hetzelfde geleerd.
Drie generaties vrouwen. Allemaal liefdevol. Allemaal sterk. Allemaal geleerd dat het beter is om je gevoel te negeren. Dragend, wat eigenlijk neergelegd had mogen worden. En ik was de vierde.
Ik zocht antwoorden in therapie, in coaching, in kennis, en dat hielp me begrijpen. Maar het bracht geen rust in mijn lichaam. Pas toen we naar Spanje verhuisden en ik koos voor vertragen in plaats van bewijzen, maakte ik onbewust ruimte voor het gevoel dat er onder schuilde. En opeens viel alles samen.
Ik hield jarenlang een kaartenhuis overeind dat allang van iemand anders was. Toen ik losliet, viel er niets om.
Bare Roots ontstond omdat ik weet hoe het voelt om te weten dat er iets moet veranderen, en niet te weten waar te beginnen. En omdat ik weet dat de stem die jij steeds zachter hoort worden, er nog is.
Ik lees veel van mezelf terug in wat je schrijft. Voor ik het wist liepen de tranen over mijn wangen van herkenning.
uit een mail van een lezer
bare roots
97,-
Eenmalig. Zeven audio's van acht tot twaalf minuten, elk met een lichaamsritueel. Directe toegang na aankoop en blijvende toegang daarna, dus zeven dagen mogen ook zeven weken worden.
waar dit voor is
Waar Bare Roots voor is
Voor de vrouw die al zo lang draagt dat ze niet meer weet wat van haar is en wat van een ander.
Voor het moment waarop je weer ja zei terwijl je lijf nee zei.
Voor de angst dat je er niet meer uitkomt als je eenmaal gaat voelen.
Voor terugkerende dynamieken in relaties waar je maar geen vinger op kunt leggen.
Voor een lichaam dat maar aan blijft staan en geen uitknop kent.
Voor die momenten dat jij een momentje voor jezelf wilt nemen en je schuldig voelt.
Voor als rust, onrustig voelt.
afstemming
Voor wie dit is, en wanneer je beter kunt wachten
Dit is voor jou
Voor de vrouw die zich overal verantwoordelijk voor voelt en zichzelf continu op de laatste plaats zet. Die pas rust neemt als haar emmer overloopt. Die haar gevoelens aan de kant schuift en door gaat. Die zo gevoelig is voor sfeer, harmonie en energie en denkt dat zij dat moet oplossen.
Je hoeft niets van dit werk te kennen. Als je je herkent in bovenstaande is dat genoeg om te beginnen.
Nu even niet
Deze reis raakt dingen die misschien lang niet zijn aangeraakt. Als stilte voor jou onveilig voelt, of als je midden in een zware periode zit, neem dan even de tijd om te bepalen of dit het juiste moment is.
Twijfel je? Stuur me gerust een bericht, dan kijken we samen.
Het lijf weet wanneer het klopt, je voelt het antwoord vanzelf. Je mag erop vertrouwen.
waarom nu
Waar wacht je op
Je kunt blijven wachten op het juiste moment. Op rustiger. Op helderder. Op als de kinderen groter zijn, op als het werk kalmer wordt. Of als de relatie minder van je vraagt.
Je mag ook nog een jaar wachten. Dat kan echt, en de audio's lopen niet weg.
De vraag is alleen: waar wacht je op? En wie heeft je dat wachten geleerd?
Je hoeft je leven niet drastisch om te gooien om neer te leggen wat te zwaar is om te dragen. Het is zeven dagen, één audio per dag, op jouw tempo.
twijfel mag
Vragen die vaker gesteld worden
Wat als het te veel wordt?
Je gaat nergens het diepe in. Elke audio begint met een lichaamsritueel dat je terugbrengt naar een plek waar het rustig is, en je staat aan de rand en kijkt, op jouw tempo. Stoppen is hier nooit falen. Jij bent de vrouw die geleerd heeft door te gaan terwijl het te veel was. Stoppen omdat je lijf nee zegt is hier de oefening zelf.
Ik hou dit soort dingen nooit vol.
Dat klopt waarschijnlijk, en het ligt niet aan jou. Je bent altijd gestopt op het moment dat het van je hoofd naar je lijf ging, en dat is je systeem dat je beschermde. Zeven dagen mogen ook zeven weken worden. Er loopt niets weg, je kunt pauzeren en terugkomen, zo vaak als het goed voelt.
Acht minuten per dag, alsof dat iets oplost.
Alles wat je ooit hielp was zwaar en ingewikkeld, dus acht minuten met je hand op je borstbeen klinkt als niets. Een zenuwstelsel verwerkt kleine hoeveelheden en raakt overspoeld door grote. Laag voor laag is hier de werkzame dosis.
Ik heb al veel gedaan. Wat voegt dit toe aan therapie?
Therapie gaf je woorden en begrip, en het heeft je uit de eenzaamheid gehaald. Dat telt en dat blijft staan. Alleen zit de reactie zelf ergens anders: in spierspanning, in je ademhaling, in de automatische regeling van je hartslag. In systemen die niet meeluisteren wanneer jij iets uitlegt, omdat ze daar niet voor gemaakt zijn. Je hebt jarenlang op de juiste deur geklopt van het verkeerde huis.
Is dit therapie?
Nee. Ik stel geen diagnose en ik kan niet zien wat er bij jou speelt. Ben je in behandeling, dan kan dit daar prima naast staan. Vertel het even aan je behandelaar, dan kan zij meekijken.
Ik ben niet zo spiritueel.
Dat hoeft ook niet. Er wordt geen overtuiging van je gevraagd, geen manifesteren, geen universum. Het werkt met wat er aantoonbaar is: je lichaam, je adem, en wat er gebeurt als je erbij blijft. Als je ooit hebt gemerkt dat je schouders omhoogschieten bij een bepaald telefoontje, weet je alles wat je hoeft te weten om dit te kunnen doen.
Hoeveel tijd kost het?
Zeven audio's van acht tot twaalf minuten, met elk één ritueel eromheen. Eén per dag als dat klopt, en anders langzamer. Je begint wanneer het klopt en je houdt blijvende toegang.
